Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

De aandachtige lezer weet allicht dat ik m’n zinnen heb gezet op een Suzuki Swift Sport (SZ3). De zoektocht naar een exemplaar dat volledig aan m’n eisen beantwoordde, bracht me naar een Suzuki-dealer in Duitsland. Maar daar gaat het niet helemaal zoals het zou moeten, waardoor ik in een nachtmerrie verzeild ben geraakt waarvan het einde nog niet meteen in zicht is.

suzuki_swift_sport_01

Waarom ik zo hoog oploop met de Swift Sport? Simpel: I’m on a budget, de uitstekende lokale Suzuki-garage kan de familie Bervoets al sinds 1986 tot zijn trouwe klanten rekenen, en voor een beperkt aankoop- en onderhoudsbudget is er weinig dat zoveel R’en krijgt als de pocket-Japanner. Waarom ik over de grens ging shoppen? Een groter aanbod, iets beter uitgeruste modellen en lagere prijzen. Half september vond ik op zoekertjessite Mobile.de een exemplaar dat volledig naar m’n zin was: een zwart exemplaar, 65.000 kilometer op de teller, volledig standaard, en bovendien bij een officiële Suzuki-dealer op een viertal uur rijden van Antwerpen.

Ik maakte op vrijdag 4 oktober een afspraak bij de dealer in kwestie en vroeg een Duitse vriend in die al jaren in Antwerpen woont om met me mee te gaan voor wanneer het gesprek iets te technisch zou worden. De verkoper stuurde ons meteen op pad voor een proefrit, terwijl hij zelf de garage verder bemande. Tijdens de proefrit zetten we ons ergens aan de kant om de Swift Sport rustig in detail te bekijken zonder dat de verkoper op onze vingers stond te zien. Alles leek in orde: het interieur was vlekkeloos schoon, en ook aan de buitenkant, onderkant en onder de motorkap was alles zoals het hoorde. Ook de proefrit zelf verliep gesmeerd, en een uurtje later stonden we weer bij de Suzuki-garage.

suzuki_swift_sport_02

Nadat de verkoper ons wat over de voorgeschiedenis van de Swift Sport vertelde – door de garage nieuw verkocht en steeds keurig bij hen op onderhoud geweest, zoals ook in het onderhoudsboekje aangetoond – en nadat de Duitse vriend en ik kort even overlegd hadden, besloot ik dat ik ‘m zou kopen. Er werd afgesproken dat de verkoper nog een onderhoud zou uitvoeren en de auto zou laten keuren. Omdat het vrijdagnamiddag was en de werkplaats niet meer lang open zou zijn, zou hij dat de week erop doen en me een afhaaldatum laten weten. Ik betaalde een voorschot en alles werd vastgelegd in een verkoopovereenkomst. Tot slot verzekerde hij me nog dat hij me zou helpen met de hele uitvoerprocedure.

De afhaaldatum werd uiteindelijk vastgelegd op 17 oktober. Maar wat er me daarna allemaal nog te wachten stond, is haast te gek voor woorden. Een chronologisch overzicht:

Oktober

15 oktober

Mail van de verkoper. Personeel ziek in de werkplaats en bij de keuring. Nog een week wachten. Kan gebeuren.

21 oktober

Geen bericht gehad over de auto. Zelf maar contact opgenomen. Nu is de verkoper zelf ook ziek.

30 oktober

Nog eens bericht van de verkoper: nog steeds ziek en feestdag morgen, maar hij is na het weekend terug. Ik begin stilaan ongeduldig te worden.

November

4 november

Verrassing: de verkoper is nog steeds niet terug. Het e-mailadres van de zaakvoerder opgezocht om m’n ongenoegen over de gang van zaken te uiten. Wat een week zou duren, duurt intussen al een maand, en ik geloof niet dat er niemand anders in de garage is die de Suzuki-zaken op kan volgen. Ik zet het zo letterlijk in m’n mail. Stoom toch al even van de ketel.

8 november

Ook de zaakvoerder laat niets van zich horen. Ik besluit ‘m op te bellen maar google z’n naam toevallig even. Ik stoot op een artikel met een verontrustende titel: “Autohaus stellt Insolvenzantrag”, oftewel: garage vraagt insolventie aan. Datum van het artikel: eind oktober. Datum van de insolventieaanvraag: 10 oktober, oftewel zes dagen na aankoop… Dit klinkt niet goed. Ik wacht even met bellen en vraag raad aan de Duitse vriend.

11 november

We besluiten samen naar de garage te bellen. In Duitsland is het vandaag immers geen feestdag. De verkoper is uiteraard nog steeds ziek, de zaakvoerder heeft een afspraak. Ze zullen me vandaag zeker terugbellen. Dat zou achteraf niet gebeuren.

14 november

Eindelijk de zaakvoerder aan de lijn gehad. Geen woord over de insolventie, maar het onderhoud is alvast gebeurd. De verkoper zou maandag terug zijn, ik moet met hem de keuring maar regelen. Daarop haakt hij abrupt in.

19 november

Verkoper uiteraard nog steeds ziek, zaakvoerder buitenshuis. Ik vraag om ‘m te laten terugbellen en mail ‘m tegelijk met de vraag om de keuring deze week in te plannen. Ik win intussen informatie in over hoe ik de verkoopovereenkomst kan opzeggen en m’n voorschot kan terugeisen. Dat kan op basis van het overschrijden van de redelijke termijn van levering. In de praktijk bedraagt die redelijke termijn één maand. We zijn intussen anderhalve maand verder…

25 november

Nog geen nieuws van de zaakvoerder. Ik bel ‘m opnieuw op. De receptie weet alvast wie ik ben en schakelt me meteen door zonder dat ik iets hoef te vragen. De zaakvoerder wil het ook eindelijk allemaal achter de rug hebben en belooft de keuring deze week in te plannen en me later deze week terug te bellen om een afhaaldatum af te spreken. Ik ga akkoord, maar besluit m’n aangetekende opzegbrief alvast klaar te maken. Als ik deze week geen bevredigend antwoord krijg, gaat de brief zaterdag op de bus.

29 november

Opnieuw geen nieuws van de zaakvoerder. Ik bel ‘m opnieuw op, maar hij blijkt er niet te zijn. De receptie verbindt me meteen door naar een andere verkoper. Die weet me te zeggen dat de keuring gebeurd is, maar dat er een ander probleem is. Het hoge woord is er eindelijk uit: insolventie. Meteen ook de reden waarom de originele verkoper niet terugkomt. Ik zeg dat ik daar al lang van weet, maar vraag ‘m wat dat concreet voor mijn auto betekent. Minder goed nieuws: ze mogen m’n auto niet vrijgeven en wachten op meer info. In het beste geval moet ik alweer wat langer wachten. In het slechtste geval ben ik m’n voorschot kwijt. De andere verkoper raadt me aan om woensdag terug te bellen.

December

2 december

Ik heb intussen de naam van de lokale insolventiebeheerder gevonden en met hem contact opgenomen. Hij raadt me aan om ‘m alle documenten door te sturen en dan zou hij me meer informatie kunnen geven. Allerlei Duitse consumentensites gaven me alvast geen goede hoop: in de meeste gevallen ben je als consument je voorschot en je auto kwijt. De enige hoop die ik heb, is dat de auto klaar staat om afgehaald te worden, en dat ik het restbedrag nog moet betalen. Dat restbedrag kan de insolventiebeheerder namelijk goed gebruiken om over de overige schuldeisers te verdelen. Volgens een bevriend jurist is de kans groot dat die oplossing uit de bus komt. Ik hoef dus niet meteen te wanhopen, zegt hij. Maar hij wacht niet al twee maand op een auto die er maar niet lijkt te komen…

VRAAG: Heeft er iemand tips, goeie raad of gelijkaardige ervaringen? Zet ze gerust hieronder in de comments!