Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

In deze tijden van fileleed is het moeilijk voor te stellen in hoeverre de automobiel eind negentiende, begin twintigste eeuw alle opvattingen rond mobiliteit en toerisme omver kegelde. Visionaire pioniers konden plots majestueuze berglandschappen openstellen voor een groter publiek. Zo dokterde de Touring Club de France in 1909 een van de meest gewaagde toeristische routes ooit uit: de Route des Grandes Alpes. Met andere woorden: spek voor DRIVR-bek!

col_d_allos_1925

Over een periode van 61 jaar zouden ingenieurs in verschillende fases zestien alpenpassen draperen tussen trekpleisters Thonon-Les-Bains en Nice. Resultaat: 700 kilometer asfalt met een totaal verval van 15.700 meter. Een weg der wegen dus, een orgie van bochten en landschappen die niet mag ontbreken op het palmares van elke zichzelf respecterende DRIVR. Dat dachten wij alleszins toen de Belgische Fiat-importeur ons vroeg of we de nieuwe Giulietta QV van Brussel naar thuisbasis Turijn te piloteren. Bedenktijd voor dat soort verzoekjes is onnodig, en enkele dagen later zit ik met collega Wim en een Garmin vol ambitie op een goddeloos uur in de comfortabele stoelen van de Alfa richting zuiden.

carte-gta

Er staat 1.123 kilometer op het menu voor de eerste dag, waarvan de laatste 300 kilometer op de Route des Grandes Alpes. Ongeveer 30 kilometer ten zuidoosten van Genève, in Cluses, laten we de Autoroute Blanche voor wat ze is en draaien we rechtstreeks het parcours op, 56 kilometer voorbij het startpunt. Door donkere dennenbossen nemen we de aanloop naar de Col de la Columbière, de eerste pas op het traject die de grens van anderhalve kilometer hoogte overschrijdt.

2014_Giuletta_Turini-15

2014_Giuletta_Turini-202014_Giuletta_Turini-8

De dreigende wolken die ons al van op de snelweg begeleiden, persen zich tussen de bergtoppen en lozen hun condens gul op de flanken. Het donkere tarmac is kletsnat, maar de Pirelli’s bijten zich goed vast in het ruwe oppervlak, en we geven de 1750 benzina de sporen richting eerste boomgrens. Met zijn wat onstuimige nukkigheid is de Giulietta QV misschien niet meteen de meest vertrouwenwekkende partner wanneer je in zulke omstandigheden tussen de beschutting van de bomen uitschiet, de weg plots versmalt en er alleen nog maar lucht blijkt te zijn tussen jezelf en de gapende afgrond. Toch weet de ophanging, met zijn geslaagde balans tussen controle en soepelheid, enigszins het geloof te herstellen. Bovendien bijten de remmen krachtig en zijn ze mooi lineair moduleerbaar. Maar goed ook, want op de afdalingen voel je je best wel kwetsbaar. Snelle en overzichtelijke bochtencombinaties over een net iéts te welvend wegdek doen in dit kale en mistige landschap ons de rillingen over de rug lopen.

2014_Giuletta_Turini-16

2014_Giuletta_Turini-242014_Giuletta_Turini-22

Gaandeweg wordt het tableau almaar wilder en vallen we van de ene verbazing in de andere. De Cormet de Roselend is verbluffend. Eerst weids en majestueus, dan compact en op zichzelf geplooid bij de afdaling. Het is alsof de pieken hier allemaal in een hoekje zijn samengedrumd, en de weg er als gare spaghetti tegen kleeft. De perfecte inleiding voor de desolate Col d’Iseran, de hoogste geasfalteerde weg in de Alpen. Helaas zien we intussen geen steek voor ogen meer: de mist ligt als een wattendeken over de col. Best intimiderend in hedendaags metaal, dus je hebt er alleen maar het raden naar hoe het er in de tijd van snorren en stofbrillen aan toe moet gegaan zijn. Gelukkig trekt de hemel open tijdens de afdaling. Het is een grandioos uitzicht: de weg is het enige dat door mensenhanden gemaakt is in dit grijsgroene kale dal, en hij zwiept als een luie reuzenzweep langs de granieten flanken naar beneden.

2014_Giuletta_Turini-20

2014_Giuletta_Turini-252014_Giuletta_Turini-3

We zitten ondertussen al bijna 14 uur in het zadel. Hoog tijd om af te buigen naar onze slaapplaats. De Col du Mont Cénis is het toetje, de kers op de taart: het blijkt een van de beste passages van de dag. De weg is ondertussen opgedroogd en drapeert zich langsheen het langgerekte stuwmeer uit in een overzichtelijke aaneenschakeling van ultrasnelle zwiepers. De Giulietta Quadrifogio Verde laat het zich allemaal welgevallen, en voor we het weten rijden we bij een Italiaanse zonsondergang het dal naar Torino binnen.

2014_Giuletta_Turini-1

2014_Giuletta_Turini-182014_Giuletta_Turini-14

De volgende ochtend slaan we het ontbijt over voor een gehaaste ristretto in de hal van het hotel. Net boven Sospel wacht er namelijk nog één streepje legendarische asfalt op ons voor we sleutels van de Giulietta QV bij Fiat moeten binnengooien: de Turini. De Special Stage uit de Rally van Monte Carlo maakt zijn reputatie waar. De bochten zijn smal en benepen, het asfalt verwrongen en getordeerd. Doorzicht is er zelden in dit dramatisch verticale landschap, de foutenmarge richting gorge zo goed als onbestaande. De Quadrifoglio Verde weert zich kranig, maar dit is terrein voor specialisten: hier en daar verliest zelfs de soepele Italiaanse schone de pedalen op het ruwe oppervlak. Als het uiteindelijk tijd is om de épingles onverbiddelijk achter ons te laten en terug te keren naar Turijn, smaakt de Route des Grandes Alpes absoluut naar meer. Onze re-run staat alvast in de agenda.

2014_Giuletta_Turini-6

2014_Giuletta_Turini-92014_Giuletta_Turini-7

Als je de Route des Grandes Alpes wilt rijden, trek je het best minstens drie dagen uit. Ga  in de lente of tegen de herfst om de drukte te vermijden.

[Foto’s: Axel Cayman & Wim Bervoets]