Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

TIP: Deel 1 over de krankzinnige Mercedes T80 staat HIER opgetekend!

thumb_sirmalcolmcampbellWie de film The Fastest Indian heeft gezien, zal ongetwijfeld bekend zijn met de Bonneville Salt Flats. Kilometers uitgestrekte zoutvlaktes, zo glad als een biljarttafel, herbergen de legende van moedige mannen en hun snelheidsmachines. Hier werden bloed, zweet en tranen gelaten voor een definitief plaatsje in het geschiedenisboek der wereldrecords. Deze week: de Campbell-Napier-Railton Bluebird die Bonneville op de kaart zette.

Campbell

Zoals vermeld in deel 1 van deze reeks, was het niet de Star Sprangled Banner Flag maar wel de Union Jack die voor WOII aan de Bonneville Salt Flats wapperde. Een periode waar snelheidslegende Sir Malcolm Campbell zijn stempel op drukte met de laatste evolutie van zijn reeks ‘Bluebird’-machines. Campbell had zijn recordpogingen eerder al verplaatst van het Engelse Pendine Sands naar Daytona Beach in Florida, maar zelfs die uitgestrekte kustlijn bleek geen ideale habitat voor zijn nieuwste creatie.

Daytona01

Een grotere motor in het chassis lepelen, was namelijk één ding. Maar de extra paarden aan de grond krijgen in het losse zand, een heel ander. De eerste pogingen leverden zoveel wielspin op dat er naar schatting 80 km/u moest toegegeven worden op het ware potentieel van de machine. Dit tot grote frustratie van Campbell die de Bluebird verder uitrustte met dubbele achterwielen, een aangepaste transmissie en een lager zwaartepunt. Maar ook deze lapmiddelen konden het probleem niet langer omzeilen; Daytona Beach was gewoon niet geschikt voor snelheden van meer dan 400 km/u.

Daytona02

De honger naar meer lokte Sir Malcolm en zijn team in 1935 naar Salt Lake City, in de Amerikaanse staat Utah. Daar keek men zelfs niet raar op van het acht meter lang monster met zijn felblauwe kleur, want recordpogingen vonden er al veel eerder plaats. De locals schrokken vooral van de enorme entourage die Campbell en zijn Bluebird-team naar het Mormoonse stadje loodsten. Dit was immers geen lokaal duurrecord zoals men gewoon was, maar een internationale recordpoging waar de wereldpers bovenarms op zat.

Press

De inwoners van het kleine stadje zagen het potentieel van deze recordpoging echter in en ontvingen de Britse delegatie met open armen. Als Campbell het wereldrecord in Bonneville verbeterde, dan zouden de Salt Flats nog vaak overrompeld worden door snelheidsfreaks. Jong en oud, man en vrouw schoten ter hulp om een 20 km lange vlakke baan te trekken in de uitgedroogde toplaag van het meer. In het midden van het traject werd een zwarte lijn olie gegoten als referentiepunt voor de Engelse coureur.

Bonneville

Het spijkerharde zout van Bonneville bleek ideaal om de 2300 paarden uit de Rolls Royce V12 optimaal te benutten. De recordpoging was dan ook een groot succes: de Bluebird liet een gemiddelde van 301.12 mijl per uur oftewel 485 km/u optekenen. Campbell vond dat hij het lot genoeg getart had, en besloot zijn aandacht dan maar te verleggen naar snelheidrecords op water. Een beslissing die hem, in tegenstelling tot zijn zoon Donald, nog meer successen opleverde. Maar daar komen we later in deze reeks uitgebreid op terug.

Water