Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

thulb_drivrfleetalfa155‘Of we de sleutel dan al eens kunnen omdraaien?’ Met die vraag liet ik jullie midden november in het ongewisse over het lot van KXI-007. ‘Dan’ had in eerste instantie begin december moeten zijn, maar daar besliste de komst van Divjak jr. II anders over. Toen er eindelijk nog eens een vrije middag tussen werk en pampers opdook, stond de kalender al op februari en was het dringend tijd om de Twin Spark aan de reanimatiemachine te hangen …

Na de diagnose was het plan voor sleutelsessie nummer 2 straightforward: olie- en bougiewissel, bovendichting van het kleppendeksel vervangen, één nieuwe bougiekabel installeren (aan € 110, ouch) en dan zien of de motor lang genoeg in de WD40 had gestaan om niet (meer) vast te zitten. En dat liep tegen alle verwachtingen in gesmeerd, in die mate dat we twee uur later klaar waren om 10 liter verse benzine in de tank te gieten en de vijfbak in zijn hoogste versnelling te zetten. Het djoekelen – zoals sleutelaar Tommy zo mooi verwoordde – kon beginnen. En dat liep eveneens volgens plan; de motor liet zich perfect rond draaien door de wagen heen en weer te duwen.

drivrfleetalfa1

Restte er enkel nog de batterij aan te koppelen en de sleutel om te draaien. Een batterij die volgens de acculader nog in prima conditie was, ondanks tien jaar (aangekoppeld) gerust te hebben. Niet dus, want bij de eerste poging vloog de zekering er prompt uit. Dan maar een tweede wagen erbij halen om de nodige stroom te voorzien. En een schietgebedje maken. Waaghals Tommy zou tegelijkertijd startvloeistof in de luchtinlaat spuiten om de reanimatiepoging kracht bij te zetten. Én geknal, zo bleek meteen erna.

drivrfleetalfa2

Om een lang verhaal kort te maken: de Twin Spark demarreerde alsof hij nooit had stilgestaan. Hij klonk zelfs zo gezond als ik hem uit mijn mooiste dromen herinnerde, tot ik het gaspedaal liet varen en de vierpitter pardoes uitging. Herstarten ging als vanzelf, maar stationair draaien wou hij niet – hoelang we de oude benzine en olie er ook uit joegen. Daarmee is onze to-do lijst weliswaar korter geworden, maar ook weer één puntje langer: de ralenti weer in orde krijgen. Een nieuwe batterij is eveneens aan de orde, alsook een set banden om de buitenlucht eens op te zoeken. Kwestie van geen tweede keer blauw uit te slaan in een verdampte garage. Wordt spoedig vervolgd!