Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Railton_ThumbWie de film The Fastest Indian heeft gezien, zal ongetwijfeld bekend zijn met de Bonneville Salt Flats. Kilometers uitgestrekte zoutvlaktes, zo glad als een biljarttafel, herbergen de legende van moedige mannen en hun snelheidsmachines. Hier werden bloed, zweet en tranen gelaten voor een definitief plaatsje in het geschiedenisboek der wereldrecords. Deze keer: John Rhodes Cobb en zijn gestroomlijnde Railton (Mobil) Special.

In deel 3 leerden we reeds dat aerodynamica, ondanks de successen in de luchtvaart, begin 20e eeuw nog grotendeels onontgonnen terrein was. Wereldrecords werden gewonnen in monsterlijke machines die een enorm gat door de lucht moesten trekken wegens een gebrek aan stroomlijning. Vlak voor de uitbraak van WO II werd de denkpiste van brute kracht echter ontmanteld door John Rhodes Cobb en zijn 4-wielige zilvervis. Deze machine, de Railton Special, had slechts 50% van het vermogen van Thunderbolt, maar liet desondanks toch hogere snelheden optekenen.

5381400614_49ce04af0f_o

De man achter dit project, John Cobb, was een directeur beurshandelaar en fanatiek racewagenpiloot die opgroeide nabij het Britse Brooklands. In 1935 zette hij het absolute ronderecord neer op dit circuit met een gemiddelde van 230,84 km/u in een Napier-Lion aangedreven racewagen. Dit motorblok zou de basis worden van een nieuwe snelheidsmachine, maar dan wel eentje die capabel was om de snelste ter wereld te worden. Voor het ontwerp werd Reid Railton ingeschakeld, die al eerdere recordwagens (oa. van Sir Malcolm Campbell) op zijn palmares had staan.

tumblr_lppufr7r4u1qapwfro1_1280

De aanpak ging dus behoorlijk tegendraads zijn, met het gebruik van twee kleinere (“slechts” 26 liter) W12 Napier-Lion vliegtuigmotoren. Net zoals bij Thunderbolt werden de blokken zij-aan-zij geplaatst in het frame, met de bestuurderspositie centraal vooraan tussen de wielen. Om een ingewikkelde en zware transmissie, ook zoals in Thunderbolt, te vermijden werd het vermogen verdeeld over alle vier de wielen. Dit werd simpelweg gedaan door één motor achterwaarts te installeren in het frame, zodat deze de voorwielen rechtstreeks kon aandrijven.

RailtonSpecial2

Het geheel werd gedrapeerd in een, nog nooit eerder gezien, druppelvormig aluminium koetswerk met een bijzonder lage luchtweerstandscoëfficiënt. De body was zo fragiel dat John Cobb zich telkens, via een vrachtwagen en enkele houten planken, in de smal bemeten cockpit liet zakken. Bij de eerste outing werden de nee-knikkers meteen de mond gesnoerd, nadat de Railton met 353.30 mph (568.58 km/u) over Bonneville stoof. De tweestrijd met Captain George Eyston leidde tot een nieuw record van 369.70 mph (594.97 km/u) voor Cobb, vlak voor de uitbraak van WO II.

autre-autre-autre-74140

Na de oorlog werd de zilvervis volledig gereviseerd, met financiële steun van Mobil 1, en terug opgebouwd om de recordpogingen te hervatten. Onder de nieuwe naam “Railton Mobil Special”, reed John Cobb in 1948 als eerste door de 400 mph (640 km/u) barrière op zijn return run. De officiële gemiddelde snelheid bedroeg echter 394.19 mph (634.39 km/u), een record dat uiteindelijk maar liefst 18 jaar stand zou gaan houden. Maar John was, net zoals zijn rivalen, een toegewijde snelheidsfreak wiens honger naar meer, nooit gestild kon worden.

railton_mobil_special

In deel 2 van onze reeks zagen we al dat Sir Malcolm Campbell, na vele records op vier wielen, zijn aandacht naar het water verplaatste. John Cobb besloot hetzelfde te doen, en liet Reid Railton de turbojet aangedreven “Crusader” ontwerpen voor een aanval op het record. Op 29 September 1952 spatte de Crusader echter tegen 332 km/u uit mekaar en liet de Engelsman het leven op het meer van Loch Ness. De Railton Mobil Special bleef dat lot gelukkig bespaard, en valt vandaag de dag te bewonderen in het Thinktank Birmingham Science Museum.

tumblr_lxo2h6rPs21qe0lqqo1_500