Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

thumb_gumball3000Vroeger mocht ik al eens graag naar de Gumball 3000 kijken. Vroeger toen het nog nieuw en spannend was. Een ‘illegale’ race van 3000 mijl, vertrekkend in Londen, eindigend in het mondaine Monaco. Nu, dat ‘illegale’ was voor het grootste deel natuurlijk marketing. Ze werden overal ontvangen met grote égards, kregen vaak vrije baan van de lokale agenten en de koning van Marokko gaf zijn bevolking zelfs de opdracht het parcours zoveel mogelijk te mijden. Kwestie van de rally niet te hinderen…

Het begin was ook de tijd van de kleurrijkheid. Alhoewel er veel geld mee gemoeid was, draaide het vooral om plezier. Ik herinner mij uit die jaren vooral een 2CV die overal laatst aankwam, maar dapper volhield. En een oud Volkswagenbusje met een Porschemotor erin. En natuurlijk Team Polizei, wiens M5 uitpuilde van de technologie om de politie te omzeilen en bestickerd was met ‘police livery’ van Canada, Duitsland of Spanje. Dikwijls met bijpassende uniformen. Er waren Morgans, oude Lotussen, E-Types, wagens van alle slag en soort. Het ging om plezier, of zo werd het toch voorgesteld.

columngumball

teampolizeiCitroen2CV

En alzo ging ik deze week naar de etappefinish in Kopenhagen, met dat misschien ietwat geromantiseerd beeld in mijn hoofd. Aankomst was voorzien tussen 13 & 22u op Den Kongelige Livgarden aan Slot Rosenborg. Toen ik er rond half 5 aankwam was de sfeer flauw. Nog geen muziek, wel een MC die door de microfoon stond te wauwelen en amper aangekomen wagens. Wél aanwezig: dat speciale volkje dat blijkbaar overal op zo’n dingen afkomt. Gehuld in urban camo of zwart, vriendinnetje in een kledingstuk geperst dat haar 20kg geleden een pak beter afging. Ook present: bier en alcohol. Dus al bij al een redelijk marginale sfeer. Dat was tegenvaller één.

De eerste wagens ikzelf zag arriveren waren een Nissan GT-R en een Audi RS7. Eerst even over die Audi; als je bereid bent om minstens 130.000€ neer te tellen voor een RS7 met wat opties en een open uitlaat, kies dan alsjeblief een leuke kleur. Géén leasebakgrijs. Uit de GT-R kwam dan weer een type saaie CEO met horecagezwel gekropen. De mens straalde amper joie de vivre uit, zelfs niet na een stint in de Gumball. Prestatie op zich. Dan was er nog een verlopen, geblondeerde rockster (denk ik) die ik niet in staat achtte om een auto op hoge snelheid onder controle te houden. Dus eerder gevalletje ‘co-piloot is de echte piloot’.

Vijf minuten later kwam er nog een recent model Ferrari (gok ik, ik ben slecht met die modellen) binnen, met daarin twee van de zuurste smoelen die ik ooit mocht aanschouwen. Hoe kan je in vredesnaam zo ongelooflijk verzuurd zijn dat zelfs een exoot uit Maranello geen glimlach meer op je gezicht kan toveren? Of speelden ze liever too cool for school in de aanwezigheid van het publiek? Mogelijks. Want ook dat viel op, weinig tot geen interactie met het aanwezige publiek. Ter hunner vermaak werd er af en toe wel eens één van de geparkeerde Ferrari’s gestart en door de toeren gejaagd, maar dat was het dan ook wel. Heel jammerlijk allemaal.

Na goed twintig minuten ben ik daar redelijk teleurgesteld afgedropen. Ik heb welgeteld twee foto’s genomen, en niet eens hele goede. Maar geparkeerde, niet-deelnemende Ferrari’s zijn op zo’n moment minder interessant, idem voor de Hummer. En al zeker als er een dozijn puberende huppeltrutjes voorstaan. Was het dus een teleurstelling? Ja. Ligt dat aan mij? Voor een deel vast wel, ja. Het beeld dat ik er van gevormd had was misschien geromantiseerd door de lens van de camera, maar het evenement kan door de jaren ook aan spirit ingeboet hebben. Ik zal het nooit weten, denk ik.