Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

“Oh are you here to celebrate your birthday?!” Het is 2 februari, mijn vriendin zal over een paar dagen verjaren, en de overenthousiaste bediende achter de Budget-balie op SFO stelt ons voor een keuze die er eigenlijk geen is: een Toyota Yaris of “a brand new 2015 Ford Mustang Convertible”. Een half uur later wend ik dan ook de steven van onze witte topless pony richting Half Moon Bay, waar we zullen inpikken op de Highway 1 naar Monterey.

2015_roadtrip_mustang_01

Zo hectisch de snelwegen rond San Francisco kunnen zijn, zo rustig en rustgevend is Highway 1. Want dat blijkt ook voor de komende elf dagen: het is laagseizoen. Geen kudde toeristen en trage RV’s, maar quasi lege parkings aan de stranden en parken en long winding roads die je helemaal voor jezelf hebt.

Na dik drie kwartier houden we een eerste keer halt bij San Gregorio State Beach, want na twaalf uur gezeten te hebben in een vliegtuig, wat rondsleuren met bagage en weer even zitten in de auto, klagen onze benen over een gebrek aan gebruik. En dan sta je daar. Begin februari, twintig graden, in t-shirt, in het zand, met als enige soundtrack de rollende golven die de oceaan op de kust werpt en de zilte lucht die langzaam je luchtwegen vrijmaakt van alle vliegtuigaircolucht. Eindhalte die dag: Monterey.

2015_roadtrip_mustang_02

De volgende dag gaat het eerst naar Point Pinos Lighthouse, om daarna via Carmel-By-The-Sea in Pfeiffer Big Sur State Park te belanden voor een picknick en een lange wandeling. Na de middag vertrekken we weer op ons gemak naar Pismo Beach, rustig de kustlijn volgend, gebruikmakend van de vele vista points om alles goed in ons op te nemen, en vooral genietend van de vele bochten die Cabrillo Highway ons voorschotelt.

Want dat de Mustang een bochtenvreter is, blijkt algauw. Ik had vorig jaar in Top Gear Magazine gelezen hoe tevreden de reporters waren over de nieuwe Mustang die ze toen door de hele VS joegen, en ik kan ze alleen maar gelijk geven. Nee, het is geen supersportwagen, maar als GT is hij meer dan geschikt. Niet overdreven hard afgeveerd, maar wel communicatief genoeg om op geen enkel moment vertrouwen te verliezen. En dat is belangrijk. De hairpins en switchbacks die we op ons pad krijgen mogen dan wel een glimlach op het gezicht toveren, we willen toch graag op de hoogte blijven van wat de auto van plan is. Vooral omdat het gebruik van vangrails niet overal ingeburgerd is. Of toch niet op de juiste plaatsen.

2015_roadtrip_mustang_03

Maar de uitzichten! Doordat Highway 1 op veel plaatsen gewoon de kustlijn van wel heel nabij volgt, krijg je vergezichten voorgeschoteld die telkens weer uit een boekje van National Geographic lijken te komen. Tel daarbij een oceaan die voor de gepaste soundtrack zorgt die je zelfs 30 meter hoger en dóór de rijwind hoort, en dat zorgt ervoor dat je in stilte geniet. Ook al omdat je je wat idioot voelt omdat je niet anders kan dan voor de tigste keer “Waw” te zeggen bij het uitkomen van een bocht. En het moet gezegd: cabriorijden draagt enorm veel bij aan de impact van al die voorgeschotelde natuurelementen.

Eindpunt die dag was dus Pismo Beach. Het mistige, uitgestorven Pismo Beach om precies te zijn, want buiten het seizoen kan het daar ‘s avonds dienen als setting voor een episode van The Walking Dead. Lege straten en een mistlaag die zó dik valt dat je de druppels op je huid voelt: heel… apart.

Ook dag drie begint mistig, wat op zich minder erg is omdat de Highway 1 wegbuigt van de kust. We rijden tussen de velden en kleine gehuchtjes, passeren Vandenberg Air Force Base en hebben pas voorbij Gaviota State Park weer zicht op zee. De volgende halte is Santa Barbara, home of the elderly. Een kleine picknick, een strandwandeling, en jezelf ondertussen afvragen wat er hier in het drinkwater zit. Want die oude knakkers zijn toch wel heel actief.

2015_roadtrip_mustang_04

Eens terug op weg en voorbij Oxnard bleek de Pacific Coast Highway halverwege de Santa Monica Mountains afgesloten te zijn voor werken. Backtracken dan maar richting de 101, om dan natuurlijk verderop in de rush hour van LA terecht te komen. Stilaan verdwijnt ook het daglicht als we de drukte van de 101 weer verlaten richting Topanga en de Pacific Coast Highway. We maken nog een laatste stop aan de Santa Monica Pier. Kwestie van de dag nog een ultratoeristische toets te geven, voor we de dag erop richting Death Valley vertrekken.

VOLGENDE KEER:

Sven ruilt de oceaan in voor de woestijn en krijgt er de verwelkoming van zijn leven.