Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Orkaan Patricia hield afgelopen weekend vooral Mexico in zijn greep, maar ook de Amerikaanse GP in Texas leed onder de aanhoudende regen. De kwalificaties werden verschoven naar zondag en dan nog vroegtijdig afgevlagd. Die andere spreekwoordelijke orkaan – Lewis Hamilton dus – moest daardoor de pole aan ploegmaat Rosberg laten, maar dat weerhield hem er niet van om zijn derde wereldtitel op zak te steken. De F1 kan zich geen betere kampioen en ambassadeur voorstellen, toch?

Wie de race gezien heeft, weet natuurlijk dat Hamilton de US GP met een groot tikkeltje geluk gewonnen heeft. Maar dat doet geen afbreuk aan de manier waarop hij het hele seizoen  gedomineerd heeft om zich drie races voor het einde al van de wereldtitel te verzekeren. Wie hem dus over het algemeen te weinig in de weg heeft gelegd en dat afgelopen race nogmaals bewees, is ploegmaat Nico Rosberg.

Te vaak was Lewis gewoonweg beter, maar te vaak bezweek Rosberg ook onder de druk. Die kwam van twee kanten: van zichzelf, maar ook van Hamilton. Misschien toont dit simpelweg aan dat Rosberg geen wereldkampioenmateriaal is en dus misschien nooit in papa Keke’s voetsporen zal treden. Hamilton is een grotere winnaar dan zijn Duitse ploegmaat, en die schaduw weegt hoe langer hoe zwaarder op hun vriendschap die nochtans jaren teruggaat.

2015_F1_VS_07

Tien van de zestien races winnen, dat is dominantie. Eigenlijk is het spijtig dat Lewis zijn eerste wereldtitel niet al in zijn debuutjaar 2007 pakte, maar pas een jaar later in 2008 won. Op dat moment zat de Brit immers bij McLaren, waar hij opgegroeid was. Toen hij in 2013 dat team verliet voor Mercedes was dat dan ook groot nieuws, zeker omdat de ploeg van Toto Wolff toen nog nergens stond. Maar Hamilton was er wel de grote man en zie maar eens wat dat opgeleverd heeft. Jawel, twee wereldtitels extra. Natuurlijk is er die Zilverpijl die amper tegenstand kent, maar dit jaar vielen ook zijn constante prestaties op.

Hamilton lijkt volwassener geworden op de baan. Minder driest, maar toch nog altijd een rotzakje als het even moet. Een kenmerk van een echte winnaar pur sang. Het was typerend hoe hij Rosberg in de eerste bocht naar buiten duwde, enna de wedstrijd het petje met 2nd erop in de schoot van de Duitser wierp… en het even snel terug tegen zijn hoofd kreeg. In de heat of the moment en met al die adrenaline na een derde wereldtitel kan je het hem evenwel niet kwalijk nemen.

Dat flamboyante kantje maakt nu eenmaal deel uit van Lewis Hamilton. Het is zelfs iets wat de F1 vandaag mist. De Brit is een wereldster met bravoure: zonnebril, baseballcap, gouden kettingen en een nieuwe haarsnit maken standaard deel uit van zijn look. En ook naast de tatoeages kan je haast niet meer kijken. Hij is de enige Formule 1-rijder die ook naast de baan van zich laat horen door meerdere flirts met zangeressen of een burn-out aan een rood licht. Hij loopt eenzaam naast een rij ideale schoonzonen.

De race zelf was er eigenlijk eentje om te onthouden, want er was nog eens wat spektakel te zien. Dat begon in bocht één met het tikje van Lewis aan Nico. Hamilton leek weliswaar terug te vallen nadat hij door de foute afstelling Rosberg al snel weer voor moest laten gaan. Tot tweemaal toe was het de safety car die hem terug in het zog van zijn ploegmaat bracht. Uiteindelijk was het Rosberg die door een stuurfout en een uitstap naast de baan de zege én het wereldkampioenschap aan Hamilton schonk.

Met die derde wereldtitel komt de Brit trouwens in een knap lijstje van begenadigde coureurs terecht waaronder Hamilton’s idool (en eigenlijk die van iedereen): Ayrton Senna. Dat hij de Braziliaan in de toekomst nog voorbij zal steken, daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken. Maar hij gaat het er zeker nog eens op wagen.