Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

“Hebben jullie de hagelstorm overleefd?” stuurde de langste DRIVR ons, terwijl we in de paddock stonden te schuilen. We waren op dat moment nog niet verder geraakt dan de Grand-Prix strecke en dat was, achteraf gezien, maar goed ook. Die hagelstorm hadden we dan wel overleefd, de fysieke nasleep van deze uithoudingsklassieker zou ons nog dagen teisteren. Maar ons hoor je niet klagen. Een bezoek aan de 24 uur van de Nürburgring is zo’n speciale ervaring, dat het eigenlijk op de bucket-list van elke DRIVR zou moeten staan.

2016_N24-01

Daar zijn verschillende redenen voor, al is de voornaamste wel nog steeds de groene hel zelf. Waar anders vind je 25 km aan kronkelende asfalt dat zich een weg door de bossen van het Eifelgebergte baant? In feite is het ongelofelijk dat er nog steeds geracet wordt op een circuit dat afstamt uit de jaren ’20, laat staan een vierentwintiguren met 150 wagens. Er zijn ondertussen wel vele aanpassingen gebeurd, maar zonder noemenswaardige uitloopstroken kan je de Nordschleife moeilijk ‘veilig’ noemen. Dat geldt niet alleen voor de piloten, ook de toeschouwers staan dicht bij de actie. Soms zelfs te dicht, zo bleek vorig jaar nog.

2016_N24-02

Gelukkig had ik de touristenfahrten in het verleden al eens bezocht, waardoor de gigantische omvang van de plek me niet geheel vreemd was. Toch lieten we niets aan het toeval over, want er was namelijk zéér slecht weer voorspeld voor deze editie van de 24-stunden-rennen. Eerlijk toegegeven, er zijn heel wat vreemde blikken onze kant opgegaan toen we zaterdagmiddag het zonovergoten Grand-Prix circuit binnen wandelden in onze regenkledij. Al mochten we nog geen uur later de (uit)lach van hen overnemen. Jawel, de eerste regendruppels waren daar.

2016_N24-03

Dat lachen zou ons dan weer snel vergaan. Rukwinden, bliksemflitsen en hagelstenen zijn zelfs voor de doorwinterde DRIVR-fotograaf een maatje teveel. Er zat dus niets anders op dan de storm uit te zitten in het pitsgebouw, wilden we de lange dag die voor de boeg lag niet verpesten door een zeiknatte tenue. Toen het ergste voorbij was en we ons weer terug naar buiten waagden, was daar intussen een ijzige stilte neergedaald. Rode vlag voor onbepaalde duur. Niet verwonderlijk als je de achterkant van het circuit zag.

2016_N24-04

Het asfalt raakte daar zodanig verzadigd door de hagelstenen, dat de piloten zelfs de heuvel bij Adenau niet meer op geraakten. Het perfecte moment om de honger te stillen met een rote bratwurst en op het gemak richting de publiekszone van Pflanzgarten te rijden. Zij het wel nog steeds onder de tranen van de groene hel, waardoor zelfs bij het ingaan van de avond nog steeds geen enkel teken van een mogelijke herstart bleken. En net wanneer we iedereen de hoop bijna had opgegeven, werd het circuit terug vrij gegeven. De condities bleven verre van ideaal, maar een groene vlag betekent racen.

2016_N24-05

Pflanzgarten bleek niet zo fotograaf-vriendelijk, dus trokken we maar meteen richting één van de bekendste toeschouwerszones: Brünnchen. Hadden we op voorhand al verhalen gehoord over deze plek tijdens de 24 uren, dan tartte de hoeveelheid campers, stellingen en après-ski hutjes ook ter plaatse nog alle verbeelding. De mix van Duitse schlagers, foute 80’s rockmuziek en zware techno geserveerd op een bedje van Bitburger en aangebrande kipfilet, Duitser wordt het niet. Oh trouwens… tussendoor werd er ook nog een wedstrijd gereden, al was die bijzonder moeilijk op beeld vast te leggen, rekening houdende met de feestende menigte.

2016_N24-06

Een lange en vermoeiende dag achter de rug, keerden we omstreeks middernacht terug naar de parkeerplaats, waar we tot onze grote verbijstering geen enkele wagen meer aantroffen.

De woorden “Polizei” en “mitgenomen” waren echter genoeg om de realiteit te laten doordringen, waarop er een vloek- en scheldtirade doorheen het Eifelgebergte galmde – van een groene hel gesproken. Een overladen bus en een verdwaalde taxichauffeur later, kwamen we uiteindelijk bij het veld waar alle fout geparkeerde wagens respectloos waren gedumpt. Onze wagen stond nog redelijk goed geplaatst, maar de eigenaar van de Volkswagen Tiguan zou deze keer de takeldienst zelf moeten bellen.

2016_N24-07

Onze les geleerd, besloten we het de volgende ochtend veiliger aan te pakken door meteen naar het dorp bij Adenauer Forst te rijden. Aan legale parkeerplaatsen geen gebrek, dus konden we met een gerust hart de modderige toegangsweg van de publiekszone aanvatten. Eens de zon volledig over de horizon stond, werd pas helemaal duidelijk dat de 24 uur van de Nürburgring een echte uitputtingsslag is, zowel op als naast het circuit. Verhakkelde racewagens op het circuit, verhakkelde tenten en uitgeregende fans naast het circuit, inclusief leeg six-pack bier voor elke persoon aanwezig.

2016_N24-08

De Duitse weergoden houden blijkbaar van een streepje sarcasme, want na liters regen eindigde de race zoals ie begon: met veel zon en een drukkende warmte. Daar stonden we dan in onze regenpakken. Moe maar voldaan en een gigantisch kruis op onze Bucket-list. Wil je het avontuur zelf ook eens aanvatten? Laat je dan niet afschrikken door het slechte weer van dit jaar, deze wedstrijd moet je als DRIVR beslist eens meegemaakt hebben. Stevige wandelschoenen, lichte kledij en een waterdichte outfit neem je best zelf mee, het bier en de worst is ter plaatse in overvloed beschikbaar. Zum Wohl!

[Fotografie: Gerd Moors]