Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

“Huh? Da’s niet haalbaar, toch!?” Keer op keer krijg ik dezelfde repliek als ik iemand over mijn firmawagen en diens voorwaarden vertel. M’n werkgever – waarvan we de naam hier in het midden laten – stelt namelijk een gemiddeld verbruik van 4.79l/100km voorop. Een uitdaging die ondergetekende dag na dag trotseert en toch grotendeels succesvol behaalt. Of ik als nieuwste nu ook officieel de traagste der DRIVRs ben?

Het bedrijf waar ik werk heeft met andere woorden een aparte visie op firmawagens. Je bent onbeperkt in het aantal kilometers dat je er jaarlijks mee mag afleggen, maar daar tegenover staat wel een bepaalde verbruikslimiet. Meer verbruiken mag in principe wel, al volgt dan wel een extra factuur voor opgesoupeerde brandstof.

volvo v40

Chauffeur onder invloed

Met welke auto ik rijd? Een typische Fleet-bolide van Zweedse afkomst uiteraard: de Volvo V40. Zo nog eentje van de vorige generatie met een 1.6-liter turbodiesel onder de kap, beter gekend als ‘den D2’. Keek ik ruwweg drie jaar geleden nog reikhalzend uit naar de sleutels van ‘mijn’ auto, dan drong het niet zo veel later ook tot me door dat er een wel erg strikte policy gehanteerd wordt qua verbruik.

En ik moet toegeven dat het me als chauffeur zeker heeft beïnvloed. Misschien zelfs tot in het ridicule. Zo rij ik liever niet op de A8 “Route Wallonie” tussen Halle en Doornik, omdat ik er een hoger verbruik heb dan op andere autostrades. Het ruwere type asfalt leidt volgens mij namelijk tot meer weerstand en bijgevolg meer verbruik. Iets wat je trouwens ook op de E40 van Jabbeke tot de Franse grens kan merken. Tel daar nog eens de wind bij die er vrij spel heeft over de uitgestrekte vlaktes, en je hebt een boordcomputer die steevast een hoger verbruik optekent dan op andere stroken van de E40.

autostrade

Hoe ik tracht die 4.79l/100km te behalen?

Zoals pakweg elke dynamische eco-rijder: niet remmen. Oftewel door zo weinig mogelijk te remmen en overmatig gebruik te maken van de cruise control. Daarbij staan voldoende tussenafstand en anticiperen trouwens centraal bij m’n rijstijl. In de zin van ‘dat groene licht een paar honderd meter verder zal wel op rood staan tegen dat ik daar ben’. Dank aan de lage weerstand van de motorrem, waardoor ik lekker lang kan blijven uitbollen. Dank aan de  – uhm uit eco-overwegingen – snelheidsbeperkingen.  Ten slotte komt de toerenteller eigenlijk zelden boven 2.000 toeren per minuut uit en helpt de extreem lange zesde versnelling om aan 120 km/u slechts aan 2.100 omwentelingen te draaien. Ik hanteer dagelijks dus een groot deel van de technieken die Ken en Yves uit de doeken deden in hun eerste Podcast: Défi Turbo.

boordcomputer

Freude am Fahren?

Waarom ik niet gewoon een extra cent neerleg en me af en toe uitleef op de weg? Omdat ‘jezelf uitleven met de wagen in Vlaanderen’ een begrip is dat steeds minder en minder wordt gehanteerd. Ik heb me daar ondertussen bij neergelegd en probeer nieuwe pleziertjes te vinden onder het rijden. Eerder zo zuinig mogelijk dan zo snel mogelijk thuis geraken. Vanwege de grote verkeersdrukte en de strenge snelheidslimieten in Vlaanderen – waarom in godsnaam op bijna elke secundaire weg 70 km/u – slaag ik er in om mijn verbruik binnen de perken te houden. Regelmatig verschijnt er zelfs eens een 3.5l/100km als gemiddelde op de boordcomputer, die trouwens steevast 0.3l minder aangeeft dan het werkelijke verbruik(!).

70km

Klein lichtpuntje aan het einde van de verbruikstunnel? Bochten, afritten en rotondes, waar je de koets zo vloeiend als mogelijk rond kan sturen zonder aan snelheid te verliezen. Altijd leuk om de limieten op te zoeken en tegelijk slechts 3,5 liter te verbruiken – tenzij de vriendin mee is, die heeft het eerder voor de cruise control. 

Tot op de dag van vandaag zit ik nog steeds op schema. Ik doe het , met een gemiddeld verbruik van 4.70l per 100 kilometer zelfs nog net iets beter dan verwacht. En dat ondertussen al zo’n 150.000 km lang. En ja… soms vertrek ik toch nog eens met knipperend tractiecontrolelampje aan de lichten of neem ik die gekende halve chicane met wat extra ‘schwung’ en een kleine zijstap van de derrière. Omdat het kan. Omdat ik daar zin in heb. Heel even zondigen.