Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Roadtrippen. Iedere DRIVR de naam waardig doet het of droomt ervan. Om landschappen te zien waar verlaten wegen kronkelend in gedrapeerd werden, of om de ondergaande lentezon te voelen die door ontluikende boomblaadjes schaduwen op zacht glooiende heuvels werpt. Maar vooral om de bestemming ondergeschikt te maken aan de rit ernaartoe. De vraag is alleen: geldt dat ook voor het gebruikte transportmiddel?

9

Onderstaand verslag van een roadtrip is waarschijnlijk niet wat de meesten ervan verwachten. 80 jaar geleden, in de lente van 1937, trokken mijn grootvader en zijn twee broers erop uit. Naar Zwitserland. Per fiets. Met een ‘leeggewicht’ van bijna 30kg, dikke banden die bij het minste contact met een scherpe kiezel leksprongen, een rekje voor de bagage en drie versnellingen in totaal. De bagage bestond uit kledij, een tent en kookgerief – zo goed mogelijk vastgemaakt met touwen en samen goed voor ongeveer 50kg per fiets.

Aangepast materiaal voor een fietstocht van bijna 1000km bestond uiteraard nog niet. Ze moesten het doen met wollen truien, velours broeken en zware mantels. De tent was gemaakt van canvas en werd rechtgehouden door houten stokken. Alles was zwaar, moeilijk weg te bergen en nauwelijks droog te krijgen, om nog maar te zwijgen van de fysieke inspanningen die moesten geleverd worden om een berg op te raken. En dan waren er nog de levensgevaarlijke afdalingen, met enkel een voorrem en bagage die voortdurend verschoof en op de grond viel.

8

De tocht duurde dan ook weken, maar dat was uiteraard onderdeel van het avontuur. Via België en Luxemburg reden de drie broers naar Frankrijk. Hoewel ze het toen zelf nog niet wisten, was Duitsland bezig de Tweede Wereldoorlog voor te bereiden en werden er regelmatig tanks en ander rollend oorlogstuig gesignaleerd aan de Frans-Duitse grens. Dus reden ze maar gezwind verder. Overnachten gebeurde in de tent maar dikwijls ook bij boeren, waar ze getrakteerd werden op verse melk, eieren en spek en soms ook het gezelschap van een boerendochter, die vol bewondering luisterde naar het relaas van hun avonturen.

67

35

De uiteindelijk bestemming kan ik me niet meer herinneren, maar wat ik wel nog weet is dat er werd beslist om het jaar erna opnieuw zo’n tocht te ondernemen, wat ook gebeurde. Na 1938 waren er ook nog plannen, die echter moesten opgeborgen worden door het uitbreken van de oorlog. Hun avontuurlijke ingesteldheid werd in die periode zwaar op de proef gesteld, met onder andere een gevangenschap in een Duits werkkamp in Frankrijk en de uiteindelijke ontsnapping uit die benarde positie. Maar dat is voer voor een volgend verhaal.