Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Met een lichte schok komt de coupé waarin ik zit tot stilstand. Ik begeef me tussen de stroom pendelaars richting uitgang van het station; zij om ’t Stad te ontdekken, ik om een nieuwe bolide aan de tand te voelen. En daar staat ze dan, pal in het midden van de inkomhal. Twee stewards erbij om te geïnteresseerden op veilige afstand te houden en haar te behoeden voor begerige vingers en potentiële krassen. Dan is het moment aangebroken: ik neem plaats achter het stuur en verlaat rustig het station.

billenkar

Aleja, rustig. Het voertuig waarmee ik me de rest van het weekend zal verplaatsen, heeft duidelijk al betere tijden gekend. Bij elke omwenteling van de pedalen worden de kogels van het lager nog wat fijner gemalen. Pedalen? Ja, je leest het goed. Ook het chassis zucht onder het gewicht dat het opnieuw moet torsen. Het voordeel is wel dat voetgangers gezwind opzij gaan, zodat er steeds vrije doorgang is. En maar goed ook, want met kinderlijk enthousiasme duw ik als een bezetene op de trappers. Steeds sneller verdwijnen de stoeptegels onder de kale en verduurde voorbanden. Voor mij springt het voetgangerslicht op rood. Uitbollen dus, tenminste als er een vrijloop zou zijn. Alleen bleek die op het moment dat deze vierwieler in elkaar gevezen werd nog niet te bestaan. Wild blijven mijn benen meedraaien terwijl mijn rechterhand nutteloos in het ijle grijpt, op zoek naar de handrem. Oef, net op tijd beet. Ik grijp het onding vast en kom met een enthousiaste ruk en blokkerende achterwielen tot stilstand, net zoals weleer.

Gaandeweg komt de ware aard van de billenkar naar boven: loodzwaar maar oerdegelijk. Een volledig verroeste maar wel vers ingevette ketting geleidt de eenmanskracht naar de door ouderdom aangetaste achterwielen. Net voor de achteras bevindt zich het zitje, dat in lengte verstelbaar is. De enige luxe bij een voor de rest spartaanse zithouding. Mijn knuisten omknellen het stuur dat alleen nog met tape aan mekaar hangt. En dat stuurt even scherp als dat het er verfijnd uitziet: van geen kanten. Het onderstel daarentegen krijgt wel een pluim. Onafhankelijke ophanging van de vier wielen zorgt ervoor dat borduren, trapjes en braak liggende straten geen obstakel vormen. Straffer nog: zelfs plaatselijke perkjes en anti-parkeerblokken houden deze DRIVR niet van zich af.

Ondanks zijn leeftijd vormt de Lage Emissie Zone die Antwerpen onlangs in het leven riep geen probleem voor deze bolide. De uitstoot bestaat louter uit onschadelijke gassen. En het verbruik valt ook mee, toch zolang de afstanden beperkt en de snelheid eerder laag is. Gaat het tempo de hoogte in, dan geraakt een blikje pils rapper leeg dan dat je ‘Jupiler’ kan zeggen. Maar opgelet: na wat nachtelijke uitspattingen en een pitstop bij de pitaboer zou de LEZ toch nog in het gedrang kunnen komen.

Naarmate ondertekende meer vertrouwd geraakt met deze trapkar – of was het naarmate de tank regelmatiger gevuld werd? – gaat het tempo de hoogte in. En daarbij ook de risico’s die genomen worden. Tot blijkt dat de billenkar toch niet zo eland-proof is als gedacht. Tijdens het snellere slalomwerk komen de binnenwielen namelijk zonder waarschuwing los van de grond, wat snelle stuurcorrecties vraagt. Je wil immers niet met dit oudje van grond gaan. Al denken de dames in het Schipperskwartier daar mogelijk anders over…