Bert ClaesGrote winnaars zijn dikwijls kleine verliezers. Wanneer één van de grootheden uit de sportgeschiedenis verschalkt wordt door een onbewezen jonge playboy, is de toon gezet voor een partijtje ouderwets gekibbel. Eén keer de emoties hoog oplaaien, kunnen die verbale punchlines ook een fysiek karakter aangemeten krijgen.
We schrijven de GP van Japan 1993 wanneer Ayrton Senna in een duel zit met Williams rijder Damon Hill. Achter de twee kemphanen volgt Eddie Irvine in de Jordan, op een ronde achterstand weliswaar. Irvine kan onverwacht het tempo volgen op een natte omloop van Suzuka. Sterker nog, wanneer hij een opening ziet grijpt hij zijn kans om Senna voorbij te glippen in een poging zich te ontdubbelen. Senna laat zich niet kennen en gaat terug voorbij, waarna Irvine opnieuw Senna succesvol onder vuur neemt.
Senna wint uiteindelijk de race, maar veel zin om te vieren heeft hij niet meer over. Hij stormt na de race naar de pitbox van Jordan om de jonge Ier de les te spellen. Een koele Irvine laat het niet aan zijn hart komen, want hij haalde zonet een knappe zesde plaats binnen voor Jordan Grand Prix. De gelaten houding van Irvine irriteert Senna zodanig dat de gemoederen alsmaar hoger oplaaien bij de Braziliaan. Senna eindigt het geschil door zijn vuist tegen het smoelwerk van Irvine te parkeren.
Uiteraard moest Senna achteraf toegeven dat hij te ver ging door met de vuisten te wapperen, maar toch bleef hij halsstarrig doorbomen over het feit dat Irvine’s manoeuvres onverantwoord en misplaatst waren. Daar viel natuurlijk wel iets over te zeggen, maar uiteindelijk was het vooral de Braziliaan zelf die een slechte indruk naliet. Een mooi moment uit de rijke geschiedenis van de F1, dat meer dan de moeite waard is om nog eens op te rakelen.