Wim Bervoets
Sure, money can’t buy everything, maar in Big Sur was het afgelopen week verdikkeme handig. Midden augustus verzamelt de automobiele fine fleur van de connaisseurs en de constructeurs er immers traditiegetrouw voor de Monterey Car Week. DRIVR heeft alle premières gebundeld in een handig tweeledig overzicht. Scroll- en swipevingers in de aanslag voor deel 1!
Geef toe: als onderstaand namenlijstje je pakweg tien jaar geleden onder ogen was gekomen, had je ongetwijfeld net een artikel over de Geneva Motor Show aangeklikt. Maar anno 2026 bewaren de meest prestigieuze merken en veredelaars hun primeurs voor de verzamelplaatsen van het selecte kransje potentiële kopers: Villa d’Este, Goodwood en deze Monterey Car Week. Waarvan hieronder akte.
1. Aston Martin Valen
Was getekend: Q by Aston Martin, en daarmee past deze Valen in het illustere rijtje van de Valour, Valiant en dergelijke meer. Wat de Valen, afgeleid van het Latijnse ‘valens’ (‘sterk’, ‘krachtig’) dan voor speciaals te bieden heeft? De krachtigste Aston Martin ooit met de motor voorin, bijvoorbeeld. De dubbel aangeblazen en 5,2-liter grote V12 in het vooronder zet immers een stoeterij van 850 paarden neer, 1.000 koppelmomenten en een sprint naar 60 mijl per uur (96 km/u) in 3,0 seconden rond. Tel daarbij een volledige koets in koolstofvezel en een productie van 150 stuks, en je hebt het hele plaatje.
2. Brabus Bodo Cabriolet
De familie Buschmann liet in het verleden al zien dat Brabus niet alleen een directe lijn met Stuttgart heeft. Eerder dit jaar in Villa d’Este deed de Duitse veredelaar daar nog een schepje bovenop: daar ging het doek van de Bodo, een tot 77 stuks beperkte coachbuild op basis van de Aston Martin Vanquish. Tijdens de Monterey Car Week mocht het nog net iets meer zijn, met een alfresco-variant van de Bodo – vernoemd naar Brabus-oprichter Bodo Buschmann zaliger – en dezelfde 1.000 pk en 1.200 Nm sterke 5.2-V12. Net als de gesloten versie is deze Bodo Cabriolet beperkt tot 77 stuks, als verwijzing naar het jaar waarin Bodo Buschmann Brabus begon: 1977.
3. Bugatti Destrier
Als het exclusief moet zijn, dan wordt het dat niet meer dan met deze Bugatti Destrier. Die zwierden de Fransen enkele dagen eerder al het web op, maar kende zijn officiële publieksdebuut tijdens de Monterey Car Week. Net als de Brouillard en F.K.P. Hommage maakt de Destrier deel uit van Bugatti’s ‘Programme Solitaire’. Met andere woorden: er wordt maar één exemplaar van gebouwd. In dit geval neemt Bugatti zijn Bolide als uitgangspunt, maar verschuift de focus van het circuit naar de straat. Het aerodynamische bumper- en spoilerwerk wordt dus een tik teruggeschroefd, en in de plaats daarvan komt een koetswerkkleur die nooit eerder werd gebruikt – Sapphire Celeste, voor de liefhebbers. Binnenin overheersen leder, nubuck en een 3D-geweven textiel, onder de motorkap blijft de 8,0 liter grote en vierdubbel aangeblazen W16 ongewijzigd.
4. Czinger 21C Spyder
Een thuiswedstrijd voor het Amerikaanse Czinger. En een herkansing, want zowat zes jaar geleden zag oprichter Ken Czinger een werelddebuut in de spotlights van zijn gesloten 21C door de neus geboord toen editie 2020 van het salon van Genève op de valreep werd geannuleerd. Voor deze 21C Spyder blijft het recept grotendeels ongewijzigd: een tandemopstelling voor de twee zitplaatsen, 2,88-liter grote V8 met twee turbo’s – een een rode zone bij 11.000 tpm – gekoppeld aan elektrohulp op de vooras en dus een systeemvermogen van 1.250 pk. Ook nu rolt er weer een groot deel van de Czinger uit de 3D-printer, waardoor het totale gewicht beperkt blijft tot 1.620 kilogram. De productie is dan weer beperkt tot 30 stuks, elk met een prijskaartje van zo’n 2,75 miljoen dollar …
5. Eccentrica V12 Roadster
Wie zegt dat restomods alleen met Porsches te maken vallen? De San Marinese start-up Eccentrica bewees drie jaar geleden in Goodwood al dat dit ook prima met een Lamborghini kan, en wil nu bestendigen met de Eccentrica V12 Roadster. Zakenman en Lamborghini-collectioneur Emanuel Colombini sloeg opnieuw de handen in elkaar met de Milanese designstudio Borromeo De Silva en ex-Lamborghini-ingenieur Maurizio Reggiani om deze alfresco-variant presentatieklaar te maken. De atmosferische 5.7-V12 centraal achterin van de originele Diablo werd volledig opnieuw uitgedacht en is nu goed voor 550 pk, en wordt gekoppeld aan een manuele zesbak. De totale productie van deze Eccentrica V12 roadster blijft beperkt tot 19 stuks.
6. Ferrari CZ26
Deze CZ26 is er eentje uit de ‘Special Projects’-afdeling. Daar kunnen gefortuneerde klanten die bij de Italianen op een goed blaadje staan – en dus wellicht niet tegen de schenen van de Luce hebben geschopt – een idee op maat laten uitwerken. Ferrari houdt de identiteit van de klant in kwestie vooralsnog anoniem, maar geeft wel mee dat het voor de basis teruggrijpt naar de SF90 Stradale, en niet naar diens opvolger, de 849 Testarossa. Dat betekent dus een 4,0 liter grote V8 met twee turbo’s in combinatie met drie elektromotoren en een afgerond systeemvermogen van 1.000 pk. Visueel ruilt de CZ26 het lijnenspel van de SF90 Stradale in voor cleanere en meer horizontale pennentrekken, die volgens Ferrari verwijzen naar het Italiaanse industriële design uit de jaren 70. Argento Veloce, Rosso Lampante en een exclusief velgdesign maken het visuele plaatje af.
7. GMSV S1
Je zal potverdorie maar net een aanbetaling hebben gedaan voor een GMA T.50. Met de GMSV S1 windt Gordon Murray er namelijk geen doekjes om: de ‘Special Vehicles’-afdeling van de Zuid-Afrikaanse Brit gaat resoluut voor een-op-een-interpretaties van de McLaren F1. Vorig jaar eerst met de GMSV S1 LM, dit jaar met de iets subtielere – nu ja – S1. Minder vleugel- en splitterwerk aan de buitenkant dus, en een wat meer aangeklede cockpit met centrale bestuurderspost binnenin. Centraal achterin ligt een atmosferische 4.2 V12 van Cosworth-makelij – een doorontwikkeling van het hoogtoerige blok uit de GMA T.50 – die goed is voor 690 pk bij 12.100(!) tpm en die wordt gekoppeld aan een manuele zesbak. Alle 64 exemplaren van deze GMSV S1 hebben intussen een eigenaar.
8. Gunther Werks GXR-EVO
Mocht Manthey zich in een parallel universum in de jaren ’90 al hebben uitgeleefd op de Porsche 911, dan zou het resultaat er ongetwijfeld hebben uitgezien als deze Gunther Werks GXR-EVO. Deze andere Californische restmodder van neunelfers – over Singer hebben we het in deel 2 – mikt volledig op downforce, gewichtsbesparing en een analoge rijbeleving. De Porsche 993 die als basis diende, krijgt een volledig koolstofvezel koetswerk om uit te komen op een leeggewicht van 1.082 kg. Exacte cijfers over de neerwaartse druk geeft Gunther Werks niet, maar de kolossale achtervleugel en shark fin in plaats van de achterruit laten niets aan de verbeelding over. De luchtgekoelde flat six achterin is 4,0-liter groot en stuurt zonder turbodruk 455 pk naar de achterwielen via een gereviseerde manuele Getrag G50-zesbak. De 15 gelukkige eigenaars krijgen er trouwens een gratis racesim-setup bij. Met een prijskaartje van meer dan een miljoen dollar is dat maar een kleintje, toch?
9. Koenigsegg CCGT1
Als je aan hypercars met meer dan 1.000 pk denkt, kun je niet om Koenigsegg heen. Dat was in Monterey op de afspraak met de CCGT1. Die blikt terug op de CCGT, die de Zweden bijna 20 jaar geleden klaarstoomden voor de GT1-klasse. Maar net toen Koenigsegg zijn huiswerk klaar had, scherpte de FIA de regels in de GT1 aan. Daardoor moesten de productieaantallen naar omhoog, wat voor de Zweden niet haalbaar bleek en waardoor het CCGT-project op één prototype bleef steken. Vandaag is deze CCGT1 gebaseerd op de CC850 – op zijn beurt een knipoog naar de CC8S, Koenigseggs allereerste productiemodel. Alleen de deuren en het verwijderbare dak van de CC850 bleven behouden, voor de rest werd alles aangepast voor meer downforce en koeling. De 5,0 liter grote V8, goed voor 1.280 pk, tankt traditiegetrouw ook E85 om zijn volle potentieel te ontluiken. Dan is hij goed voor 1.600 pk. Een sequentiële bak met koppelingspedaal voor de lancering is standaard, een manuele zesbak is optioneel. Net als een track pack.