Shootout: Renault Mégane R26R vs. Ford Focus RS

De crisis tiert welig, de wereldeconomie kwijnt. In die mate zelfs dat analisten parallellen zien met de donkerste periode uit de recente geschiedenis: de Tweede Wereldoorlog. Toen gingen er constructeurs overkop, vandaag gaan er merken failliet – en toch was er nooit een breder aanbod aan DRIVR’s cars dan tegenwoordig het geval is. Auto’s gebouwd voor en door mensen zoals wij die geen uitstaans hebben met CO2-cijfers maar des te meer met rijdynamiek aan een betaalbare prijs. Auto’s zoals de Ford Focus RS en Renault Mégane R26R, hier voor het allereerst geconfronteerd in een Belgisch duel.

Sinds zijn lancering in Nice heeft de Focus RS een heel palmares samengereden. DRIVR Cedric was erbij en beloonde hem pardoes met vijf sterren, net als onze collega’s die een heel bataljon exotica naar de Franse Riviera stuurden – van Mitsubishi Lancers over Subaru Impreza’s tot Audi S3’s. Maar zijn dat wel realistische concurrenten van de 305pk sterke Ford? Technisch gezien in ieder geval niet, ook al rijdt de voorwielaangedreven RS de 4×4-delegatie op een hoopje (zolang het droog is) voor een beduidend lagere prijs: 32.900€. Geen wonder dat de helft van de geplande 8.000 exemplaren verkocht zijn terwijl de wachttijd vandaag tien maanden bedraagt. En wedden dat Ford niet aan de smeekbedes van duizenden anderen kan weerstaan?

Ongelooflijk genoeg is de Renault Mégane R26R nog een straatlengte exclusiever. Het identificatieplaatje in ons testexemplaar leest ‘Belgium 02/07′ terwijl er voor Europa maar 450 stuks weggelegd zijn. En die zijn – zoals het werkwoord impliceert – al lang besproken zonder ooit in een brochure gestaan te hebben. Vergelijk de specs met die van de Ford en de suspense stijgt: beide zijn voorwielaangedreven, beide vertrouwen op moderne turbo’s en beide gebruiken een gelijkaardig systeem om koppelreacties in het stuur te minimaliseren. Wat de Mégane mist in vermogen – zo’n 75pk en 130Nm – countert hij met een dieet waar Atkinson zelf voor zou passen: geen achterbank, geen radio, geen aibags (op die van de bestuurder na), geen geluidsisolatie, geen achterruitwisser, geen beglazing achteraan (wel perspex), geen motorafdekking en geen plaats genoeg om alles op te sommen. Komt er ooit nog een brochure voor de R26R, dan zou het voornaamwoord ‘geen’ wel eens een prominente rol kunnen spelen…

Wat de zwanenzang van de vorige Mégane wel heeft, zijn gesneden slicks van Toyo-makelij, een halve kooi achteraan en snoeiharde Sabelt-kuipen met vijfpuntsharnassen. Eenmaal ingegespt kan je hoofd nog 90° naar links of rechts en je arm net aan de startknop die een gebruiksvriendelijke tweeliter viercilinder demarreert. In tegenstelling tot Ford heeft Renault aan de verleiding weerstaan om een dikkere turbo te monteren, maar zoals gezegd 125 kg rommel overboord gegooid. Tegen alle verwachtingen in is de R26R daardoor niet onbruikbaar geworden (ik heb er een hele week mee gependeld) maar wel een tikkeltje bevreemdend; de eerste meters zou je zweren dat er iets mis is, zoveel rolgeluid produceren de plakkerige Toyo’s terwijl ze iedere naad, straat en visgraat ongefilterd communiceren. Was de R26R een blinde, dan zou hij Doctor in de Braille zijn.

Aan normale snelheden lijkt het zelfs alsof Renault de schokdempers ook heeft geschrapt, maar niets is minder waar. Door de verlaging in onafgeveerd gewicht (nu 1230kg) zijn de shocks en veren zachter afgesteld dan die van de R26 Team F1; een ingreep die je nauwelijks gelooft vanuit de harde racekuip, maar één die duidelijk wordt aan de abnormale snelheden waartoe de R26R uitnodigt – op voorwaarde dat de Toyo’s en Brembo’s op bedrijfstemperatuur zijn. Is dat het geval, dan hou je in de Ardennen een goed gereden M3 bij. Of een Lamborghini Gallardo LP560-4 zoals Evo Magazine op de Mont Ventoux ontdekte. De vergelijking met een Caterham 7 of een Ariel Atom is dan ook niet uit de lucht, met het verschil dat de R26R een dak én een bruikbare koffer heeft. Hoe RenaultSport dit ooit door de mazen van het crisimanagement heeft gekregen…

Wissel de Mégane voor de Focus (sneller geschreven dan gedaan) en de F1-ambiance wordt Hilton-luxe. Een goed uitgeruste RS weegt gemakkelijk anderhalve ton en toch rijdt Kermit zijn concurrent er faliekant af aan de lichten, begeleid door een blaasorkest dat meer Groep B dan UrQuattro is. ‘Legaal’ blijkt duidelijk een rekbaar begrip als het op decibels aankomt. En dat terwijl de Mégane het met de muzak van een versleten gasgeiser moet stellen – misschien wel het enige minpunt van de geschifte Renault. Rijdynamisch zijn ze in ieder geval aan mekaar gewaagd; de RS op speelse wijze met een beweeglijke kont en hier en daar een flard wheelspin, de R26R bijna stoïcijns met massa’s grip en een onfeilbare precisie. Geen haar op mijn hoofd dat eraan twijfelt dat Ford het voorwielaangedreven ‘Ringrecord van Renault afsnoept, ook al zullen de peperdure Continentals van de RS er na vijf rondes aan zijn terwijl de R26R nog een dagje doorgaat. Zelfde verhaal voor de remmen die met één zuiger bij Ford en vier voor Renault duidelijk hun ambitie etaleren.

Aan het eind van een onvergetelijke week is kiezen tussen de beste voorwielaandrijvers van het moment eenvoudig: de Mégane koop je als kant-en-klare circuitauto met twee jaar garantie, de Focus als manusje van alles voor een onklopbare prijs. Al moet wel gezegd dat de withete R26R moeilijk te weerstaan is, met zijn lak aan conventies en een puurheid die Lotus of Porsche niet zou misstaan. Daarnaast lijkt de Ford bijna conventioneel, tot je bedenkt dat de RS 95% van de racesensaties van de R26R biedt – altijd en overal. En bovendien zonder gordels die je nageslacht voor de rest van je dagen compromitteren.

[Foto’s: Jeroen Peeters & Ken Divjak]

RENAULT MÉGANE R26R

Weggecijferd

Verdict

FORD FOCUS RS

Weggecijferd

Verdict