Stijn Braes
Op Goodwood weten ze wel raad met een viering. Zo lieten ze afgelopen maand -tijdens Revival- de kans niet onbenut om Le Mans ’66 -60 jaar na datum- nog eens dunnetjes over te doen met het originele trio…
Le Mans 1966 was hét moment waarop Ford zijn jarenlange jacht op Ferrari eindelijk bekroond zag. Drie GT40’s domineerden de slotfase van de 24 Uur en reden af op een historische 1-2-3. Na de mislukte pogingen van de voorafgaandelijke jaren had Ford eindelijk zijn revanche beet: de Amerikaanse V8 had de Italiaanse volbloed op Europese bodem geklopt op de plek waar het -toen nog- het meeste pijn deed. Van 1960 tot en met ’65 waren het enkel Italiaanse stijgerende paarden die de algemene overwinning in Le Mans wisten binnen te halen. In ’59 was het trouwens nog Aston Martin onder leiding van John Wyer die Ferrari te snel af wist te zijn. Niet toevallig een naam die ook bij de opstart van het Ford-team naar boven kwam (alsook later bij de 917K en het Gulf-team…). Eens een kwelduivel…
Het meest iconische beeld kwam bij de finish. Ford had zijn drie wagens opgedragen gezamenlijk over de meet te rijden, zij aan zij, als ultieme demonstratie van dominantie. Bruce McLaren/Chris Amon, Ken Miles/Denny Hulme en Ronnie Bucknum/Dick Hutcherson passeerden zo gezamenlijk de zwart-wit geblokte vlag. Alleen bleek de fotogenieke finish ook een wrange nasmaak te hebben. Omdat McLaren en Amon verder hadden gereden dan Miles en Hulme, werden zij officieel als winnaars geklasseerd. Miles miste zo de overwinning die hij, meer dan wie ook uit het team, had verdiend. Het beeld van de drie GT40’s bij elkaar is sindsdien echter veel groter geworden dan de uitslag alleen: Le Mans 1966 in één iconisch beeld. En net dat beeld wisten ze in Goodwood opnieuw de recreëren. Hulde!