Bert ClaesModelbouwers die een Group C-collectie ambiëren, hebben ruim keuze in het aanbod van Tamiya of Hasegawa. Aan Porsche, Mazda of Toyota geen gebrek, maar de collectie zou niet compleet zijn zonder een Italiaans volbloed in de legendarische Martini kleuren.
Toen Lancia in het WK van 1983 aantrad met de LC2, was Italiaans schaalmodel producent Protar er als de kippen bij om deze machine als kit op de markt te brengen. Hoewel de algemene vorm van de wagen op een degelijke manier werd nagebootst, verwierf de Protar kit een slechte naam bij de modelbouwers. Buiten de opvallende fouten in de voorruit, de radiatoropening en de koplampen, bleek vooral het zeer dikke plastic en de ruwe afwerking een hekel punt.
Beruchte bouwdoos
De kit verdween door de jaren heen van de radar, tot het Italiaanse Italeri de mallen onlangs opkocht en de oude Protar kit terug in productie bracht. De kit blijft tot op heden zowat de enige optie als je een Group C Lancia op schaal 1/24 wil bouwen, dus besloot ik begin dit jaar mij te wagen aan deze beruchte bouwdoos. De ruwheid van de versleten mallen moet je erbij nemen, maar met het nodige geduld kan je wel aan de tekortkomingen in accuraatheid een mouw passen.
Een nieuwe plexi voorruit maken lag buiten mijn skill set, maar voor de rest werden vele aanpassingen gemaakt in het voordeel van realisme. De radiatoropening werd vergroot, de koplampen in detail uitgewerkt, de achtervleugel verbreed, de spiegels verplaatst, en de splitter ingekort. De ophanging werd volledig aangepast zodat de wielen mooi gecentreerd in de openingen staan, en de juiste rijhoogte bekomen werd. Het resultaat is de Lancia zoals hij deelnam aan de trainingen voor de 1000 km van Spa in 1983.
Ferrari
De LC2 was de rechtstreekse opvolger van de LC1 waarmee Lancia het WK van 1982 bedwong. Waar de LC1 een open prototype met een kleine 1.4 liter turbomotor (uit de Beta Montecarlo) was, zou de LC2 een gesloten wagen voor de klasse “C” worden. Voor het ontwerp klopte Lancia wederom bij partners Dallara en Abarth aan, die ook al het ontwerp van de LC1 voor hun rekening hadden genomen. Abarth nam het chassis voor hun rekening, terwijl Dallara zich boog over de aluminium monocoque en het carbon fiber bodywork.
Group C had een open reglement, maar er was wel een brandstoflimiet. Om onder de opgelegde limiet van 600 liter per 1000 km te blijven, moest er naar een motor met voldoende cilinderinhoud gekeken worden. Die was niet voorhanden bij Lancia zelf, dus werd er een deal gesloten met Ferrari. De V8 uit de 308 GTB werd als basis genomen, verkleind naar 2.65 liter en voorzien van twee KKK turbochargers. De specifieke cilinderinhoud werd gekozen omdat Ferrari ook interesse had in een Indycar-project, waar 2.65 liter het maximum was.
Eerste overwinning
De line-up van piloten was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. F1-coureurs zoals Theo Fabi, Alessandro Nannini, Michele Alboreto en Riccardo Patrese werden aangetrokken om het beste uit de LC2 te halen. De intenties werden in 1983 dan ook meteen duidelijk gemaakt. Al vanaf de eerste uiting in Monza kon de LC2 zich qua absolute snelheid meten met de grote jongens. Vooral de 600+ pk uit de Ferrari V8 zorgden voor een voordeel naar acceleratie en topsnelheid ten opzichte van de dominante Porsche 956.
Ondanks de snelheid waren er in het debuutjaar ook de nodige kinderziektes te noteren. Vooral de banden bleken een groot probleem, en de wissel naar Dunlop bracht weinig beterschap. De ophanging was ontworpen op de Pirelli’s, en het zou nog tot het einde van het seizoen duren alvorens het euvel volledig gecorrigeerd kon worden. Toch was het niet alleen maar slecht nieuws, want eind 1983 mocht Lancia een eerste overwinning vieren in de 1000 km van Imola.
11 seconden sneller
Voor 1984 kreeg de LC2 zowel motorisch als aerodynamisch de nodige upgrades aangemeten. De cilinderinhoud werd vergroot naar 3 liter, waardoor het piekvermogen steeg naar meer dan 700 pk. Op aerodynamisch vlak werd vooral gezocht naar minder drag in plaats van meer downforce. De upgrades wierpen zijn vruchten af, en dat werd in Le Mans 1984 flink in de verf gezet. Bob Wollek reed de nummer 4 naar een pole-tijd time van 3:17.11, oftewel 11 seconden sneller dan de snelste Porsche 956 op de grid.
Ondanks de snelheid, bleef de Lancia te fragiel om echt zijn stempel te drukken op het WK. Doorheen de jaren ’84 en ’85 werden nog twee overwinningen opgetekend, maar in 1986 bleef verder succes uit. Dit zou het laatste jaar worden dat de Italianen in het WK zouden aantreden. Na 1986 werd de aandacht verschoven naar het WK rally, waar hun meer succes gegund was. LC2’s bleven dankzij privé-teams nog vele jaren actief in de Group C, maar helaas zonder veel succes.
